kung akoy isang kanta may magkakagusto kaya?
kanila bang uulitin ang aking bawat salita?
kaya bang itipa sa gitara ang aking musika?
maiparating ko kaya ang nais sabihin sa kanya?
At kung sakaling ako'y maging isang awit
harinawa'y mapakinggan ng lupa't ng langit
kagalakan ko'y lulubos,kung pakikinggan mabuti
ang bawat salita kong sa puso nanggagaling
ang ritmo ng awitin ko nawa'y dumalisay
ng luhang kanina pa nagbabantang pumatak
magpalimot sa sawi sa kanilang pagkawakawak
at magbigay ng libong saya sa dalagang umiiyak
at kung sa aking mahal ako'y makarating
madama nya sana ang aking damdamin
sa bawat kong linya kanya sanang limiin
pagmamahal ko'y di kayang sukatin
after many years away,
the sight of home from the plane,was a flock of parrots lifting
shieking,pounding rapid wings,
raising pollen and dust in your hearts paddock
it was the cities centr's hot metal and blinking glass
glinting in the sun
signalling a greeting;
it was all the toy cars washed ang polished
winking from the roadways
it was the sweep of the bay
as the plane turned to land,
to where every1 was waving in your direction,
flashing smiles,lifting children 2 see
as you came through the barrier
to all that was so familiar,yet changed:
your mother greyer than you remembered
and frail in your embrace
your father rounder,short of breath,and red in the face,
assuring you gruffly,all's much the same
in this place that you've carried about with you
on the back of your eyelids,
in your heart's locket
in your memory safe
When Two Of Us Apart
When winter came and
went―and came
without you
each morn of mine
breaks with rain drops.
The burning sun
that used to shine
my summer's morn
will be hanging blind,
rayless,and the
lively earth
will loose its glow,
chilling on its axis.
What mine is but
a love so deep
cast from a sapphire sea
of precious pearls.
But dear,oh well
if you leave me here
pathless and crack under
the dull sky.
Expect my love
each morn of mine
will bath in rain drops
when winter came and
went―and came
without you.
Copyright 2010
naroroon ka na naman sa pagbubuntong hininga
nilulunod ang sarili sa lungkot na dala
ng pusong sadlak sa paggunita
ng mga alaalang nagkukulay pula
at di mo pinapansin ang iyong paligid
na may kulay bughaw doon sa langit
sa dagat naroon patuloy na umaawit
ang along parating sa dampa natin.
kung iyang mga kabigua'y sumapit sa iyo
kaibigan di ka naiiba sa iyong katoto
ako'y may kakilalang nilalamon ng husto
ng halimaw na kabiguan nitong ating mundo
ngiti lamang kaibigan kahit pa nga pilit
ang mahalaga'y maibsan ang pait ng dibdib
iyang lungkot sa ati'y tulad din ng sakit
kailangang paglabanan para maiwaglit.
heto na naman ako
sa aking kama
nakahilata,nakatingala
sa kisame na pulang pula
sa aking gunita
pilit inaalala,pilit binubura
ang nakaraan
na kakambal ko na
bakit ba kelangang
ako ay magdusa
sa isang pagkakamaling
di ko nmn sinasadya
ito ba ang kabayaran
sa aking nagawa?
ang maging malungkot
at laging naka buntong hininga
at ngayoy inuusig na
ng aking konsensya
pagkat alam kong
ikaw ay nagdurusa
pano ako ngingiti
kung sa bawat subok ko
lungkot sa iyong mga mata
ang naaaninag ko
pano ako tatawa
kung sa bawat subok ko
ramdam ko ang hinagpis
ng iyong pagluha
at sa pagkamit
ng aking pangarap
di magawang
lumigaya ng ganap
pagkat alam kong
ang kapalit nito
ay iyong pangarap
na aking winasak:-(
ang hiling ko lang
sana ako ay mapatawad
at muling masilayan
ang tamis ng iyong ngiti
at higit sa lahat
muli mong matagpuan
ang boses mo sa pagkanta
na iyong kinalimutan
hahayyyyy
Pinatatakas kita ngayon habang
ikinukulong sa rehas ng pag-asam ang iyong alaala.
Pinaaalpas sa iyong paglaya habang
kuyom ng aking dibdib ang pangaw ng iyong ngiti at halik.
Pinalalaya ko ang iyong búkas habang
nagpapaalipin sa bakás ng iyong samyo at tinig.
Hindi na kailangang buksan ang ating hawla.
Naririnig ko na ang pagaspas ng minimithi mong paglisan.
Hindi ka napagod.
Hindi natulog ang iyong mga gabi.
Hindi umamo ang binitag kong puso.
Hindi naturuang mangusap ng kapuwa pag-ibig
ang ilahas at umid mong pangako at pangarap.
Sa iyong pag-alis, ipipinid ko ang aking daigdig
upang makipagniig sa aking panaginip.
At pagbubuksan lamang sa pintig ng iyong mga katok
Verse I
musmos pa lang ng ako ay mapadpad
dito sa skwela isip ko'y lumilipad
pero ng ikaw ay makilala
pangamba ay biglang nawala
...
Refrain
at ngayon magtatapos na tayo
sa apat na taon na ating binuno
kaya ngayon humanda na kayo
sa pagharap sa panibagong mundo
Chorus
paalam na mga kaibigan
hindi pa nman ito ang katapusan
mga alaalang ating nilikha
ay babaunin ko sa aking pagtanda
paalam na mga kaibigan
sana naman walang kalimutan
mga kasiyahang pinagsaluhan
kahat ng itoy di matatawaran
mananatili to sa aking puso at isipan
Verse II
dito unang tumibok ang puso ko
dito rin ito unang nabigo
sabi nila highschool ay magulo
pero masaya kahit isip ay nalilito
(repeat refrain and chorus)
Bridge
at ngayon ating lilisanin
paaralang humubog sa atin
kahit na naging sakit ng ulo
basta ngayon magtatapos na tayo
(repeat chorus)
paalam na.... katapusan..
babaunin ko sa aking pagtanda
paalam na.. kalimutan....
lht ng itoy di matatawaran
mananatili to sa aking puso at isipan
o kaibigan...
musmos pa lang ng ako ay mapadpad
dito sa skwela isip ko'y lumilipad
pero ng ikaw ay makilala
pangamba ay biglang nawala
...
Refrain
at ngayon magtatapos na tayo
sa apat na taon na ating binuno
kaya ngayon humanda na kayo
sa pagharap sa panibagong mundo
Chorus
paalam na mga kaibigan
hindi pa nman ito ang katapusan
mga alaalang ating nilikha
ay babaunin ko sa aking pagtanda
paalam na mga kaibigan
sana naman walang kalimutan
mga kasiyahang pinagsaluhan
kahat ng itoy di matatawaran
mananatili to sa aking puso at isipan
Verse II
dito unang tumibok ang puso ko
dito rin ito unang nabigo
sabi nila highschool ay magulo
pero masaya kahit isip ay nalilito
(repeat refrain and chorus)
Bridge
at ngayon ating lilisanin
paaralang humubog sa atin
kahit na naging sakit ng ulo
basta ngayon magtatapos na tayo
(repeat chorus)
paalam na.... katapusan..
babaunin ko sa aking pagtanda
paalam na.. kalimutan....
lht ng itoy di matatawaran
mananatili to sa aking puso at isipan
o kaibigan...
In his eyes I can see the pain
I can hear his silent cry
I can feel it with his trembling hand
He said no words but I know he suffered a lot
To give his children anything they want
Years is taking him down
But he won’t give up, he just don’t want to give it up
All the needles, all the drugs
He’ll take it just to live
To see his children grow
To see them happy
But now he can’t take one more blow
And I witness how he kneels before god
Praying not for him but for us, his children
To guide us in our lives
To embrace us in his ways
What a precious gift he was
A loving father to us
I can’t repay him with everything he has done
But my hugs and kisses make him smile
And I know I made him happy
In my simplest way of saying thank you!!!!
Si fe na panganay ni aling marya
sa edad na disesyete,kaakit-akit sa ganda
mala-anghel ang mukhang nakakahalina
at mahubog ang katawang pang modelo't pang artista
itong si fe pag gabi'y sumapit na
sa may kanto ng ermita doon makikita
mabiling-mabili sa mga lalaking nagnanasa
sa kanyang alindog at hatid na ligaya.
kinse-años si buboy ng maging batikan
na runner ng droga sa bawat paaraalan
mapaging guro o estudyante,inaalukan
ng tinda niyang panira ng isip at katawan
isang araw ng nagtutulak si buboy sa daan
di niya namalayang sya pala'y iniispatan
nabigla ng damputin at kaladkarin ng parak
kalaboso itong si buboy sa kulungan bumagsak.
si estong na dose-años at snatcher ng maynila
bata-bata ng mga naglipanang pulis timawa
sa bawat kanyang napupuslit, mayroong nahihita
mga buayang kasabwat ng kanyang masamang gawa
sa gabi si estong rugby boy sa may luneta
rugby pinagsasaluhan,sinisinghot ng sagana
sa ganitong paraan kahit paano gumiginhawa
naiibsan ang gutom ng kumakalam na sikmura.
When your evening falls,
turning round the praises
to vile words and hates.
And the quite moon
leads your sleepless thoughts,
wandering to the mute sky;
Close your tired eyes
and hear the soothing sound
of your heart's strings,
as my love pluck them tenderly.
Feel the gentle touch
of the warm air
that carries my kisses,
my sweet embraces
and blazing words:
my undying love for you.
I speak not about "oneness"
or the usual "entertwined".
"Security" is what we found
amidst the spectrum of lies.
Assurance stood hard by,
For an instant,You and I
and our love like no other
creates some "aha!" moments
at times when our world freezes
our feelings ignite like stars,
melting each burdens to end
each nights with "I Love You"
© Airyn Lentija 2010
Isang araw nagpasyang tumira sa disyerto ang layanglayang (swallow).
pero doo'y walang batis . wala ring puno.
kaya nmn lumipad nang pagkataas-taas ang layanglayang,saka nagpaikot ikot sa himpapawid upang matanaw ang nais nitong matanaw.
natanaw nito sa silangan ang halos walang hangganang dagat,at sa hilaga, ang malawak na ulap na iba't-ibang hugis at tila nagsasayaw. at sa timog naman, natanaw nito ang luntian at tila kay lambot na kapatagan.
sa gayon sa sumunod na mga araw,lumipad ang layanglayang nang limang libong li (katumbas ng kalahating kilometro ang isang li)
papunta sa dagat para manguha ng tubig, saka lumilipad nang gayon ding distansya pabalik sa tahanang disyerto.
limang libong li din ang kailangang liparin patungo sa gubat para manguha ng mga sanga, at kung nais nitong maglakbay papuntang timog at kanluran, kapwa sampung libong li ang kailangan na liparin niya. pero lagi na'y umuuwi ang layanglayang sa tahanang disyerto. kaya naman labis na naging abala ang layanglayang, walang tigil itong lumipad ng lumipad ng paroo't parito.
hanggang isang araw, sinabi ng dagat sa layanglayang,"bakit kailagan mong laging magmadali?samahan mo naman ako nang matagal tagal. masdan mo ang aking paligid.hinndi maliit ang aking nasasaklaw. nariyan ang kay raming mga pulo, ang makukulay na isda at halamang-dagat.gusto mong manood ng sigwa? maya-maya lang ay nandiyan na ito. kay gandang palabas! at pag gumabi, ang alin mang batuhan sa tabing-dagat ay maari mong maging tahanan..."
ngunit sabi ng layanglayang, "paalam na dagat, hanggang sa muli!"
at pagkatapos manguha ng tubig, nagmamadali itong umalis.
anyaya naman ng gubat,
"kaibigan, dumito ka naman nang matagal-tagal. dito ka na magpalipas ng gabi.tingnan mo't kay lawak ng aking kaharian. at kay bait ng mga narito.tiyak na makakasundo mo.ang tangi nilang bisyo,ang mga lalaki ay kay hilig sumayaw, at ang mga babae nama'y kay hilig umawit. gusto mo silang makilala?puede rin kitang ipakilala sa oso at sa kuwago.talagang gustong-gusto kong manatili ka rito nang kahit ilang araw.kay sarap matulog dito.pagpikit mo ng mga mata'y walang katapusang mga panaginip-gubat.pag tag-araw, walang hanggang luntian. pagtag-lamig naman, walang hanggang puting-puting niyebe...."
ngunit gayon din ang sagot ng layanglayang,
"paalam na gubat, hanggang sa muli!" at pagkatapos manguha ng ilang sanga,nagmamadali na itong umalis.
at ang ulap sa kanluran na singganda ng mga bulaklak,sinabi sa layanglayang sa mapanghalinang tinig,
"halika, samahan mo akong sumayaw. sumayaw tayo hanggang kaitaasan, at huwag nang muling bumaba. ayy,kay saya ko pag kasama ka!"
ngunit, gaya pa rin ng nagmamadaling manlalakbay,sandali lang nakipagniig ang layanglayang sa ulap at nagmamadali nang umalis. "totoo ngang kay ganda mo, pero paalam na.hanggang sa muli!"
at ang luntiang kapatagan sa timog, pagkatapos na isuot ang mapang-akit na damit ng tag-sibol, inimbita rin ang layanglayang,"bakit lagi kang nagmamadali? lagi na'y iniiwan mo ako pagkatapos ng ilang ikot sa aking himpapawid.halika, bumaba ka rito at pag-usapan natin ang isang napakahalagang usapin.ang pag-ibig at kasipagan at ang sikat ng araw, ang mga ito ba ang kahulugan ng buhay?"
ngunit kay ikli ng sagot ng layanglayang,
"tama ka kaibigan,at batid ko na rin kung ano ang tagsibol. pero paalam na,magbabalik akong muli!"
at sa gabi, habang na22log sa himlayan nito sa tahanang disyerto, nang dahil sa labis na kasiglahan ay madalas na hindi makatulog ang layanglayang. madalas na sabihin nito sa sarili,"totoo nga na labis akong abala.pero hindi ko ba mahal ang dagat sa silangan,ang gubat sa hilaga,ang ulap sa kanluran at ang luntiang kapatagan sa timog? totoong kay ganda nila! ngunit totoo ring hinndi ko na maatim na iwan ang disyerto kong tahanan.hindi ko na maipagpapalilt sa ano man ang galak na dulot ng malayang paglipad sa himpapawid nito, at ang kay sarap na pakiramdam ng paghimlay sa kandungan nito.kaya naman nagpasya akong dalhin dito ang tubig ng dagat sa silangan,ang mga sanga ng gubat sa hilaga ,ang ilang piraso ng ulap sa kanluran at ang tagsibol ng kapatagan sa timog. at nakahanda akong patuloy na maging abala. nakahanda akong maging mas lalo pang abala.at balang araw,makakamit ko ang aking pangarap. na magkaroon ng batis, ng mga puno, ng mga ulap at mga bulaklak. kahit pa nag pangarap ko ay parang hungkag na panaginip lamang,ito ay totoo kong pangrap, at maisip ko lang ito ay labis-labis akong sumisigla."
at ang layanglayang ay patuloy na naging abala at hindi ito nakadama ng munti mang pagod at hirap.
-----( halaw sa isang kwentong asyano na paborito ko)
She approached me with a smile
And I, the daughter of poverty
Smiled in response to quiet
The tremble I felt inside.
Slowly I was carried away
By the Woman and Man
From the dusty road
Where I and my sisters loved to play.
They took advantage
of my youth and innocence,
My vulnerability.
They brought me to the city
I saw the glittering lights
The buildings that give promises
That do not last
After two or three nights
They stole took my EYES,
My sight, my windows to the world.
I cry, not just from the pain
But also because I am lost in darkness,
The blank path to find my way home
To hug my mommy.
I scream at the pain that slowly
Kills the little strength remaining in me.
When I woke up,
I thought I was in hell.
There is a scar I can feel.
Yes, I can feel it -- The hollow within me.
They left the scar on my tummy
It bleeds.....
They took my eyes AND my kidney !
They Stole My Organs © Airyn Lentija Sloan 2011
